Korte-verhalenwedstrijd Opium TV en de Volkskrant

Bron: de Volkskrant, donderdag 20 februari 2014, pagina V12

Opdracht

Schrijf een reisverhaal van maximaal vijfhonderd woorden met het thema ‘De ontmoeting’. Lever dat uiterlijk maandag 24 februari 2014 in, via opiumverhalenwedstrijd@avro.nl. De verhalen worden beoordeeld door een driekoppige jury: Bervoets, Noordervliet, Japin. De uitslag wordt zaterdag 8 maart live in Opium bekendgemaakt. En voordat u ook maar iets doet: sla het wedstrijdreglement er op na, te vinden op opium.nl.

Win een workshop met Thomas Rosenboom of Annejet van der Zijl door vóór aanstaande maandag een steengoed kort reisverhaal in te leveren voor de Opium/V-korteverhalenwedstrijd.
Een steengoed kort verhaal? Schrijver/specialist Ton Rozeman legt, bij wijze van inspiratie, aan de hand van een kort verhaal van eigen hand uit wat dat is.

 

Ontroering

We hebben een paar dagen tijd voor ons tweeën uitgetrokken, zonder haar kinderen, zonder ons thuiswerk. We gaan niet ver weg, een hotel in Rotterdam. Zij is sinds een week vegetariër, moet daar nog aan wennen. Ik ben het meer dan vijfentwintig jaar. We ontbijten in een restaurant dat niet alleen vegetarisch is, maar ook spiritueel, aandachtsvol. Een ontbijtbuffet met pompoen, guacamole, veganistische toetjes. Mooi opgemaakt, bij ieder gerecht staan de ingrediënten opgesomd, geen toevoegingen, what you see is what you get. Ik krijg er kippenvel van, tranen in mijn ogen, ik vertel haar waardoor het komt. Dit is wat ik zo graag zie, eet, en dan al die aandacht die eraan gegeven wordt – het voelt als thuiskomen. Daarna loop ik rond het buffet en kijk en kijk en kijk. Als we met ons eten aan tafel zitten komen ook bij haar de tranen, meer dan bij mij, het gutst, ze is stil, sprakeloos. Dan vertelt ze dat het bij haar juist niet het gevoel is alsof ze thuiskomt. Voor haar is dit vreemd eten, het ontregelt haar, ze mist haar kinderen, haar huis.

© Ton Rozeman

 

Schrijftips aan de hand van het verhaal ‘Ontroering’

‘Ontroering’ is een kort verhaal dat ik onlangs schreef, en het maakt deel uit van mijn ‘Schrijversdagboek’. Het telt minder dan tweehonderd woorden en er gebeurt niet veel meer dan dat een man en zijn vriendin vegetarisch ontbijten. Er staan geen zinnen in die opvallen door hun schoonheid, en het verhaal wordt rechttoe-rechtaan verteld. Het loopt niet uit de hand, en is in die zin dus niet spannend, en het is helemaal waar gebeurd, ik heb er niets voor hoeven verzinnen.

wat is een kort verhaal

Is het dan eigenlijk wel een verhaal, zullen sommigen zich afvragen. En als het al een verhaal is, is het dan wel een góéd verhaal? Moet een goed verhaal eigenlijk niet opvallend mooi geformuleerd zijn, kunstig in elkaar zitten en blijk geven van een grote fantasie? Waar is het lef? En waar de originaliteit?

Liever dan aan criteria te voldoen, probeer ik in mijn verhalen bloot te leggen hoe dingen gaan, hoe kleine momenten in het het leven anders verlopen dan dat we denken dat ze verlopen. Wat laat zich nauwelijks waarnemen maar is er wel? Wat willen we liever niet zien van onszelf? Het vraagt geduld en oefening om dat te vangen en het vervolgens op het papier los te laten.

wat je niet wilt en wat je wel onder ogen moet zien

Voor het verhaal ‘Ontroering’ was het genoeg dat ik zag wat aan de ontbijttafel gebeurde: dat mijn vriendin en ik allebei geëmotioneerd raakten, maar om verschillende redenen, en dat de emoties die zoveel op elkaar leken ons juist van elkaar verwijderden. Ik vond dat geen fijne constatering, ik had liever een romantisch ontbijt gehad, maar toen ik mijn teleurstelling wilde verbergen, ging bij mij een lampje branden: dit is wat ik niet wilde maar wat ik als schrijver juist wel onder ogen moest zien.

Die essentie heb ik in de laatste zinnen van het verhaal opgeschreven, het is wat het verhaal bestaansrecht geeft. Het stuk dat daaraan voorafgaat is niet meer dan het hoogst noodzakelijke om tot de essentie van die laatste zinnen te kunnen komen. Het zet alleen kort uiteen wat er aan de hand is. Geen fratsen, geen flashbacks, geen mooischrijverij. Gewoon met zo min mogelijk woorden naar het einde toe.

Ton Rozeman is schrijver van korte verhalen en van het handboek Korte Verhalen Schrijven. Hij doceert aan de Schrijversvakschool Amsterdam. Onlangs verscheen zijn verhalenbundel Wat ik van liefde weet.

2 gedachten over “Korte-verhalenwedstrijd Opium TV en de Volkskrant

  1. Ellen Smal

    Gefeliciteerd met het uitkomen van je nieuwe boek!
    Ik had al eerder twee verhalen ingestuurd, maar helaas niet zo mooi en fijngevoelig als jouw voorbeeld . Het ging gelukkig wel over ontmoetingen. Ik ben heel benieuwd welke verhalen worden uitgekozen. Overigens geen bevestiging van ontvangst ontvangen, doen ze daar niet aan bij Opium?

Reacties plaatsen niet mogelijk.