Wie schrijft, die blijft?

Beste Laura,

Je vraagt me te schrijven over de stelling ‘Wie schrijft, die blijft’. En omdat je het aan mij persoonlijk vraagt, betrek ik die stelling maar op mezelf.

Ga ik ervanuit dat ik een zelf heb en dat dat zelf overleeft doordat ik schrijf? Sinds een tijdje probeer ik mijn geloof in een zelf op te geven. Dat lukt me nog niet helemaal, het gaat niet vanzelf (geen woordgrap), ik moet er moeite voor doen. Net zo goed als dat ik er moeite voor moest doen om te accepteren dat Sinterklaas niet bestond, ‘de’ zin van het leven niet, en god als oude man getroond op een wolk niet.

Ik probeer het zelf, mijn zelf, te zien als een zwerm vogels. Die zwerm bestaat wel, en die zwerm kan iets dat iedere afzonderlijke vogel niet kan, maar zodra de vogels hun eigen weg gaan, bestaan de afzonderlijke delen nog wel, maar de zwerm niet meer. Later, als een deel van de vogels zich hergroepeert, als sommige oude vogels niet terugkeren en nieuwe vogels zich eraan toevoegen, dan is er even sprake van een andere zwerm, van een ander zelf van de zwerm.

Mijn virtuele zelf bestaat uit vogels van divers pluimage: mijn gemoed, mijn herinneringen, mijn verwachtingen, mijn angsten, mijn kennis. En vast nog het een en ander. Mijn zelf is een momentopname van dit alles, maar het is zeker niet onveranderbaar en zeker niet eeuwig.

Mijn schrijfwerk is zo’n momentopname. In het beste geval betrapt mijn schrijfwerk de zwerm die ik tijdelijk ben. Maar de zwerm zal weer uiteengaan, en niet alleen mijn zelf zal verdwijnen, ook de boeken die ik schrijf zullen oplossen in de tijd. De interesse voor ‘mijn’ werk verdwijnt, de taal verandert, en wat nu nog leesbaar is, is dat over een tijdje niet meer. Over een aantal jaar zal niemand meer de taal spreken waarin ik heb geschreven. Ook de soft- en hardware waarop het werk nu is terug te lezen verandert, en over een tijdje is het bestandsformaat van mijn werk niet meer te openen.

Ik probeer me ervoor open te stellen dat dit alles een mooie gedachte is. Bevrijdend. Al lukt het me nog(?) niet om alleen het positieve daarvan in te zien. Daar is de gedachte te recent voor. Ik moet er nog meer aan wennen. Of misschien went het nooit, zou ook kunnen. Wat denk jij?

PS Dank je wel Laura dat je een interview met mij op je blog hebt gezet.
PS2 En degenen die het handboek Korte Verhalen Schrijven willen doorbladeren, kunnen terecht in het inkijkexemplaar.

8 gedachten over “Wie schrijft, die blijft?

  1. Jutta

    De vrijheid (van de schrijver en van de lezer) zit misschien net zo in de lucht onder de vleugels van de vogels, als in de vogels zelf. In het niet-weten en toch gedragen worden, in het loslaten. Waarom zou je willen blijven?

  2. San Bos

    Blijven als schrijver. Welke grote schrijvers van honderd jaar geleden worden nog herdrukt? Liggen gewoon nog in de boekhandel? Dat zijn er niet veel. Bedroefend weinig eigenlijk. Maar als ik de boeken van Ton lees raken ze me keer op keer. B.v. het meisje dat in haar broek plast als ze ziet dat Sinterklaas de gymmeester is van verleden jaar. (Intiemer dan seks) Hoe bijzonder is dat. Dat je nu iemand raakt, iemand ontroerd, iemand laat lachen, iemand laat nadenken. Even een vogel uit iemand anders raakt. Bijzonder genoeg vind ik. Je weet niet hoe ver en waar die andere vogel heen vliegt. En dat is mooi.

  3. Marrit Postma

    Ik kom hier ook net terecht via de blog van Laura. Ik vind de gedachte van een zwerm vogels erg mooi, ik kan me er wel in vinden. Je verandert doordat er vogels weggaan en er weer andere vogels bij komen.

  4. Rianne

    Hoi Ton,

    Via de blog van Laura hier terecht gekomen raak jij mij met ‘mij zelf te zien als een zwerm vogels’. Dat voelt om de een of andere manier goed. Maakt zaken verklaarbaar (voor mij).

    Bedankt hiervoor!

    1. Ton Rozeman Bericht auteur

      Jij bedankt, Rianne, voor je reactie. Ik had geen idee of er lezers zouden zijn die hier iets aan hebben. Jij in ieder geval wel. Fijn!

  5. Pingback: Wie schrijft die blijft: korteverhalenschrijver Ton Rozeman | Laura denkt

Reacties plaatsen niet mogelijk.